fbpx

De dag voor vertrek: de hel op aarde (maar echt)

Ik moet even m'n hart luchten. Even een kleine bekentenis doen. Het is waarschijnlijk wat overbodig, maar laat ik voor alle zekerheid nog even voorop stellen: ik vind reizen echt fantastisch. Ik kan oprecht genieten van alle pret vooraf, de ervaringen tijdens de reis én de herinneringen als ik eenmaal weer terug ben. Maar de dag vóór vertrek, daar heb ik me toch een hekel aan.

Ik moet even m’n hart luchten. Even een kleine bekentenis doen. Het is waarschijnlijk wat overbodig, maar laat ik voor alle zekerheid nog even voorop stellen: ik vind reizen echt fantastisch. Ik kan oprecht genieten van alle pret vooraf, de ervaringen tijdens de reis én de herinneringen als ik eenmaal weer terug ben. Maar de dag vóór vertrek, daar heb ik me toch een hekel aan. 

Ik weet niet wat het is, maar ik heb ‘het’ al zolang als ik me kan herinneren. De dag voordat ik in de auto of het vliegtuig stap is er een die ik het liefste over zou slaan. Zo heb ik echt een onwijze hekel aan inpakken, al is dat een probleem waar meer mensen mee kampen. Eenmaal bezig is het natuurlijk zo gepiept, maar ik stel het altijd zó lang uit en hik er zó lang tegenaan dat ik het altijd weer voor elkaar krijg om last-minute te gaan stressen en dingen vergeet. Je zou toch denken dat ik inmiddels beter zou moeten weten. Nope.

Maar dat is niet het enige. Was het maar zo. Zoals ik al hierboven noemde, vind ik de voorpret van het toeleven naar een trip altijd fantastisch, maar zo vlak van tevoren wil ik serieus echt niets liever dan thuisblijven. Dan vraag ik me meerdere malen af waarom ik godsnaam in m’n hoofd heb gehaald dat ik weg zou willen en houd ik mezelf continu voor dat reizen zwaar over rated is. Geen grapje.

De ochtend van vertrek is niet veel beter. Of ik nu vroeg of laat de deur uit moet: op het moment van wakker worden wil ik me ALTIJD nog een keer omdraaien. En nog een keer. En nog een keer. Sterker nog, het liefst blijf ik gewoon liggen. En heel even denk ik zelfs: zal ik gewoon thuis blijven?

Gelukkig is er nog zoiets als de gedachte: “Jo Chan, je hebt ik weet niet hoeveel geld neergelegd voor deze trip, kom eens met je luie reet uit bed en GA gewoon.” Werkt tot nu toe altijd. Gelukkig maar, want eenmaal onderweg ben ik als een kind zo blij dat ik weer mag. Het contrast kan niet groter zijn.

Elke keer neem ik me weer voor dat het de volgende keer écht anders zal zijn. Maar elke volgende keer blijkt toch weer het tegenovergestelde. Misschien heb ik bij de eerste trip die nu op de planning staat meer geluk (al heb ik een donkerbruin vermoeden dat ik toch gewoon de traditie in ere houd en opnieuw de fout in ga).

Goed. Ik heb een bekentenis gedeeld, maar nu hoop ik toch echt van harte dat óf iemand zich herkent in mijn verhaal óf dat iemand dé tip heeft om m’n volgende pre-24-uur anders in te gaan.

Dus: wie o wie herkent zich hierin? Ben ik gek of zijn er toch stiekem meer mensen zoals ik?

Update: gelukkig weet ik inmiddels dat ik niet helemaal een weirdo ben. Zo hebben medebloggers Milou en Sabine er net zoveel last van als ik!

Delen?

.

Gratis ebook

20 Comments

  1. Dat heb ik de dag van vertrek. Ik ben pas relaxed zodra ik in de juiste gate ben. Voor die tijd ben ik bang dat de treinen niet rijden, of als ik met de auto naar het vliegveld ga dat er een enorme file is. Ik ben altijd redelijk opgefokt totdat ik zeker weet dat alles goedkomt.

  2. Ik heb dat ooooook. Zo erg. Kijk er dan zo lang naar uit en wanneer het zo ver is word ik doodsbang. Heeft bij mij met angststoornis te maken, de realisatie dat ik toch best wel mega ver van m’n vertrouwde huisje ben is dan opeens best eng… maar komt ook altijd weer goed!

    1. Zo vervelend! Gelukkig maar dat er dan toch een stemmetje in ons zegt dat we gewoon moeten gaan. Daarna denk je elke keer weer: waar heb ik me nou zo druk om gemaakt?

  3. Hear hear! Ik heb het elke keer weer.
    Vooral het moment dat ik wakker word van m’n wekker die om 04:00 afgaat… (why?!)
    Ach! ‘Je krijgt er zoveel voor terug!’

  4. Leuk dit te lezen. Het uitstellen van inpakken herken ik. Het liefst in bed blijven liggen. Nee, ik ben haast hyper dat ik eindelijk weer mag. Wat ik wel heb. Bijna elke keer ga ik weer een trekking maken. 1,2,3,4,5 dagen of weet ik wat. En wanneer ik dan de eerste heuvel opstrompel zeg ik bijna altijd tegen mijzelf. Sukkel, waarom moet je nu weer zonodig een trekking lopen.

  5. Wat is denk je de reden? Je huis achterlaten? Niet weten wat er gaat gebeuren? Niet willen vliegen?
    Het zou zo jammer zijn als je er last van blijft hebben. Dan hangt er toch altijd een ‘negatief’ aspect aan het reizen…

    1. Geen idee! Vind het (meestal) totaal niet spannend om op reis te gaan en m’n huis mis ik eigenlijk ook nooit. In ieder geval opvallend dat zoveel mensen er last van blijken te hebben. Op Facebook ook zo veel herkenbare reacties!

  6. Ja ik heb het ook! Ik ben altijd bang dat er onderweg wat gebeurd, of dat ik allemaal dingen vergeet en ik heb een hekel aan inpakken haha. Ik ben altijd blij als we er zijn, dan komt er een hele rust over me heen.

  7. Ik herken het wel een beetje, maar dat komt bij mij grotendeels door het moeten achterlaten van mijn katjes. Hoe goed er altijd op hen gepast wordt, ik vind het toch altijd een ‘ding’.

  8. Ik heb het een beetje, maar dan vooral omdat ik vliegen stom vind. ‘Waarom moet ik nu weer zo nodig ver weg en 12 uur in een vliegtuig zitten’ zijn dan gedachten die door m’n hoofd schieten ;-) Gelukkig kun je eenmaal op je bestemming helemaal van je reis genieten!

  9. Hi Chantal,

    Erg grappig en herkenbaar om te lezen. Gelukkig is het de dag van vertrek bij mij iets beter en dan ben ik altijd dolgelukkig als ik opeens tijd overhoud om zoiets stoms te gaan doen als het lakken van m’n (teen)nagels.

    Maar die dag voor vertrek inderdaad, wat een hel. Dan is er opeens nog zoveel waar je aan moet denken. 1.5 week geleden hebben we dit tot in den extreme gehad; we pakten namelijk alles in (en lieten de rest letterlijk achter), want we zijn op wereldreis! Supergaaf, we konden niet wachten. Maar doodeng.

    Het gekke is wel: zo gauw we onderweg waren (trein of vliegtuig) valt de spanning van ons af en zijn we er gewoon klaar voor. Belangrijke documenten mee en de rest is aan te schaffen. Off we go!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.