fbpx
genante reisbloopers
genante reisbloopers

Gênante reisbloopers die jij (hopelijk) nooit zal meemaken

Wie me een beetje kent, weet dat ik nogal een kluns ben. Dat ik regelmatig - zeg maar gerust dagelijks - domme acties heb of denk: Chantal, seriously? Om er vervolgens maar gewoon heel hard om te lachen. Want ja, zo ben ik nou eenmaal, óók op reis. Ruim twee jaar geleden deelde ik al een aantal voorbeelden, maar geloof mij, er zijn inmiddels weer genoeg andere gênante reisbloopers bij gekomen.

Wie me een beetje kent, weet dat ik nogal een kluns ben. Dat ik regelmatig – zeg maar gerust dagelijks – domme acties heb of denk: Chantal, seriously? Om er vervolgens maar gewoon heel hard om te lachen. Want ja, zo ben ik nou eenmaal, óók op reis. Ruim twee jaar geleden deelde ik al een aantal voorbeelden, maar geloof mij, er zijn inmiddels weer genoeg andere gênante reisbloopers bij gekomen.

PORTEMONNEE IN RUIMBAGAGE

Zo’n moment dat je denkt: ‘fuck my life‘. Maar echt. De avond voor ik vanuit Bangkok naar Cambodja zou vliegen had ik mijn portemonnee verstopt in mijn backpack, omdat ik deze niet nodig zou hebben die avond. Het zal geen verrassing voor je zijn als ik zeg dat deze daar nog steeds in zat toen ik mijn tas incheckte, ik had ‘m namelijk nog steeds niet nodig gehad. Eenmaal bij de douane kwam het besef: shit, shit, SHIT! Alles, maar dan ook alles zat erin. Pinpas, creditcard, contant geld, rijbewijs… Ik heb nog nooit zo opgefokt in een vliegtuig gezeten. Man, wat een stress. Wonder boven wonder zat ‘ie bij aankomst bij de bagageband nog gewoon op de plek waar ik ‘m had achter gelaten, maar toch. Die fout maak ik nooit meer. Hoop ik.

genante reisbloopers

PINPAS KWIJT

Nog zo’n hoogtepunt in m’n leven, een paar dagen na bovenstaand gebeuren. Volgens mij heb ik dit nog nooit aan iemand verteld, simpelweg omdat het zo gênant is. Ik wilde in Phnom Penh geld pinnen, bij zo’n mobiele pinautomaat die wel wat weg heeft van een telefooncel. Pas insteken, pincode intoetsen en wachten op het geld. Maar dat geld kwam niet. En mijn pas ook niet. Paniek. Natuurlijk gelijk proberen te bellen met het noodnummer dat op het apparaat was geplakt. Als ik die middag naar het hoofdkantoor van de bank zou komen (godzijdank in dezelfde stad), kon ik ‘m daar ophalen. Uiteraard meteen naar de bank gegaan, 1,5 uur in de rij gewacht en dan horen dat ‘ie niet was gebracht. Dan zou ‘ie morgen komen, werd me beloofd. Ik natuurlijk een klein beetje uit het lood geslagen, want a) ik reisde alleen en b) ik had geen enkel geld meer. Tot ik op het briljante idee kwam dat ik ook met m’n creditcard moest kunnen pinnen. Op naar een nieuwe pinautomaat. Ik pakte m’n portemonnee, wilde mijn creditcard pakken en zie daar ineens: mijn verdwenen pinpas. Was ‘ie dus helemaal niet ingeslikt, ik was alleen zo gefocust op het geld dat ik niet doorhad dat ik  het pasje onbewust gewoon al netjes had opgeborgen. Serieus, hoe dom kan je zijn?

genante reisbloopers

VERKEERD ETEN

Ik heb nogal de neiging om menukaarten verkeerd te lezen. Althans, ik lees ze wel goed, ik begrijp alleen vaak niet zo goed wat er staat. In Nederland kom ik er vaak nog mee weg om gewoon stiekem te googelen wat bepaalde termen betekenen, in het buitenland is er niet altijd Wi-Fi voorradig. En dus krijg ik regelmatig iets voorgeschoteld dat ik, op z’n zachtst gezegd, niet helemaal had verwacht. Zoals die ene keer dat ik dacht een soort biefstuk te hebben besteld, maar ineens stukken bot met heel veel vet mocht verorberen. Zo jammer hè, ik ben dan ook ALTIJD jaloers op mijn tafelgenoot die wél normaal eten krijgt.

genante reisbloopers

WATERTEKORT

Toen ik in Jordanië was en Petra bezocht, wilde ik graag nog even doorlopen naar het beroemde klooster. Het was nog vrij vroeg (dus niet bloedheet) en ik had geen idee hoe ver het was. Goed, dat bleek dus zo’n uur naar boven lopen en klimmen. En wat ik had ik mee? Helemaal niets. Geen hoofdbescherming, geen goede schoenen en geen water. En dat laatste is zó dom als het opeens meer dan 40 graden is. Gelukkig vond ik bijna bovenaan de top nog wel een verkoopster die een fles water voor een godsvermogen verkocht, maar ik was natuurlijk te gierig om er meer dan een te kopen. En te dom om te bedenken dat de tocht naar beneden niet veel korter of koeler zou zijn. Eenmaal terug was ik knalrood, flink oververhit en vooral uitgedroogd. En wat koop ik? Een blikje cola.

genante reisbloopers

Ben benieuwd wat mijn volgende actie zal gaan worden.

Wat is jouw meest gênante reisblooper ooit geweest?

Delen?

.

Gratis ebook

18 Comments

  1. Zonder enige twijfel de wandeling door Wadi Rum. We hadden net geluncht, toen we een korte wandeling gingen maken. Ik legde al mijn spullen in de jeep en nam alleen mijn camera mee, want we zouden immers binnen 20 minuten weer terug zijn. Na vijf minuten bleek de lunch niet goed gevallen te zijn! Ik zal niet in details treden maar ik heb me nog nooit zo ongemakkelijk gevoeld. Met samengeknepen billen rende ik door de woestijn van Lawrence of Arabia. Sinds die reis heb ik ALTIJD water, immodium en zakdoekjes bij me. Deze dag vergeet ik echt nooit meer en was een hele wijze les.

  2. Leuk om te lezen! Die pinpas dat zou mij echt ook kunnen overkomen haha. Mijn meest recente blunder was dat ik in mijn eentje een weekend wegging om foto’s te maken van een mooi dorp hier in de omgeving. Bewapend met alles ging ik op pad en ik kwam daar aan. Wilde ik de eerste foto maken bleek ik de memorie kaart in mijn computer te hebben laten zitten… Oh my echt het zweet brak me uit! Dan zit je dus in een dorp. Als een dolle ging ik rondlopen en vragen en echt wat een geluk: er was een klein winkeltje waar ze die dingen verkochten! Ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld hahaha

  3. Haha, grappig rijtje. Dat niet voldoende/geen water bij je hebben klinkt herkenbaar. Al probeer ik er tegenwoordig wel op te letten.
    Het genantst dat ik heb meegemaakt? Uhh, ik denk maar doorgaan met vragen stellen over de Thaise koning aan een Thaise meneer en totaal niet doorhad dat dit not done is. M’n zwager moest op een gegeven moment echt zeggen: Linda, hij mag hier geen antwoord geven. Volgens de Thaise meneer zou ik een goede journaliste zijn :)

  4. Wat een stress! En zo herkenbaar :P

    1) Vergeten het benzinepeil in de gaten te houden en er dan op Fuerteventura ‘s avonds laat achterkomen dat je tank bijna leeg is en er in de eerste tientallen km’s geen benzinestation meer open is. Alle onnodige zaken uitgezet, zo zuinig mogelijk rijden en na een zenuwslopend half uur toch nog een benzinepomp kunnen halen, terwijl de meter al heel lang in het rood stond!

    2) In de Rocky Mountains in korte broek en mijn vriendin in Teva’s een kleine wandeling maken naar een meertje. Dat was erg mooi en nodigde uit om verder te lopen, want iedereen wandelde verder naar boven. Onderweg naar boven kwamen we steeds meer mensen tegen die helemaal bedekt en bepakt en bezakt ons aankeken wat wij aan het doen waren. Omdat we eerst een korte tocht gepland hadden was onze enige fles water en die ene mueslireep ook snel op. Hoe verder we naar boven gingen, hoe kouder het werd, tot we op een gegeven moment in de sneeuw stonden in juni. Mijn vriendin zat er zelfs met haar Teva’s in vast en moest eruit getrokken worden. Toch maar doorgegaan, want het zou niet ver meer zijn naar het bovenste meer. We hebben het gehaald en het was prachtig, maar we vergeten nooit meer te weinig water en voedsel mee te nemen.

    3) Met een huurauto in Macedonië een weg afgeslagen die naar een afgelegen dorpje zou leiden. Onderweg een prachtige route en even stoppen langs de weg om een foto te maken. Er klonk een harde knal en de auto stond helemaal scheef. Ik was in een gat op een rots gereden die niet te zien was door het hoge gras. De auto ging met geen mogelijkheid hier meer uit komen en in de verste verten was niemand te bekennen. Tot er opeens uit het niets een oude man met een knapzak achter een heuvel vandaan komt. Hij begint in het gat te slaan met zijn grote bijl (die hij gek genoeg bij zich had), het gras vliegt in het rond, maar de auto komt niet los. En tot onze grote blijdschap komen er niet veel later ineens 2 auto’s met allemaal sterke mannen aangereden. De auto werd recht getild en we konden eruit rijden! Nooit rij ik meer een onoverzichtelijke berm in om een foto te maken…

  5. HAHA wat heerlijk herkenbaar allemaal! Gelukkig zijn er meer mensen zoals ons op de wereld :P Het moment dat ik toch wel behoorlijk genant vond was toen ik op Bali was. We maakten een wandeling en besloten een beetje van de hoofdroute af te wijken. Een gids kwam ons achterna en vroeg of we begeleiding nodig hadden, omdat het best een pittig stuk was om af te leggen. Nee, vonden we niet nodig en dit konden we zelf toch wel? Totdat we een erg steil stuk moesten afleggen, naast een soort afgrond, en ik mijn sneakers zonder profiel aanhad waardoor ik steeds weggleed. Ik hield me krampachtig vast aan een tak die langs een rotswand hing en durfde niet meer vooruit of achteruit. Daar heb ik badend in het zweet 5 minuten gezeten. De gids is me uiteindelijk komen ‘redden’. Zo stevig hield ik me aan hem vast om terug te lopen naar waar we vandaan kwamen.. :/

  6. Haha, wow, gelukkig heb ik dat nog niet meegemaakt.
    Dank je om te delen, want bepaalde zaken zouden mij ook zeker kunnen overkomen (zoals de portefeuille in de ingecheckte bagage).
    Ik ga er nu extra op letten :-)

  7. Leuk om te lezen. :) Wij kunnen er soms ook wat van! Zo zat tot 2 keer toe ons zakmes nog aan de broek van mijn man bij het inchecken. 1 Keer kwamen we ermee weg door alsnog 1 van de handbagagetassen snel in te checken en het daarbij in te stoppen, maar de 2de keer kon dat niet en moesten we het mes achterlaten. :(

  8. Ik wilde voor een collega een Starbucks mok uit Helsinki meenemen, we hadden op de terug weg vanuit lapland een overstaptijd van 2 uur in Helsinki. Aan verschillende medewerkers gevraagd waar ik de Starbucks kon vinden en mij werd vriendelijk de weg gewezen. Vond het wel vreemd dat er achter mij een deur dicht ging en ik niet meer terug kon, bleek ik opeens in de vertrekhal te staan waar echt een ENORME rij voor de incheck balie stond. Ik had niets bij me, alleen mn laptop………
    Heel vriendelijk iemand van de beveiliging aangesproken en het hele verhaal uitgelegd, gelukkig kon ik op mn laptop de tickets laten zien dat we 1,5 uur er voor waren aangekomen voor een overstap naar Amsterdam. Na wat navraag mocht ik helemaal vooraan in de rij, de veiligheids check ondergaan en door naar m’n vlucht waar mijn vrouw zeer ongerust (………) zat te wachten. Het (angst) zweet stroomde echt over m’n hele lijf en pas na het opstijgen daalde m’n hartslag een beetje. Ik ga op vliegvelden echt niet meer op zoek naar souvenirs, voor wie dan ook………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.