fbpx

Vrijwilligerswerk in Marokko: hoe was het écht?

We gaan terug naar de zomer van 2008. Ik was nog net geen 21 toen ik voor het eerst het grote avontuur aan ging. Voor het eerst buiten Europa. Voor het eerst zonder bekenden op reis. Voor het eerst vrijwilligerswerk doen. En voor het eerst helemaal back to basic. Ik ging voor drie weken naar Marokko. Man, wat ben ik mezelf daar goed tegen gekomen.

Marokko - Tamri

We gaan terug naar de zomer van 2008. Ik was nog net geen 21 toen ik voor het eerst het grote avontuur aan ging. Voor het eerst buiten Europa. Voor het eerst zonder bekenden op reis. Voor het eerst vrijwilligerswerk doen. En voor het eerst helemaal back to basic. Ik ging voor drie weken naar Marokko. Man, wat ben ik mezelf daar goed tegen gekomen.

Ik schreef een paar jaar geleden al over mijn ervaring, maar als ik het zo terug lees, heb ik een klein gedeelte van de gehele waarheid achtergehouden. Nu niet meer:

Ik voelde me zó stoer toen ik het deelnameformulier had ingevuld en het verstuurd. Toen ik de bevestiging kreeg dat ik een van de gelukkigen was die mocht meehelpen aan het bouwen van een schooltje, was ik echt door het dolle heen. Eindelijk zou ik de wereld buiten Europa gaan meemaken. Ik zou de wereld gaan verbeteren. En eindelijk zou ik me volledig kunnen onderdompelen in een geheel nieuwe cultuur.

Samen met acht andere Nederlandse en Vlaamse jongeren zouden we drie weken lang verblijven in Tamri. Als je het googelt kom je het volgende tegen: het is het grootste dorpje in de regio en je kunt er geweldig kitesurfen. Ik zag me al helemaal gaan in m’n vrije uurtjes: overdag een schooltje bouwen, daarna surflessen volgen tot ik het helemaal onder de knie had. Ja, ik was nogal naïef.

Marokko Tamri

Want daar begon het al. Wij zaten daar niet. Tenminste, niet echt. We zaten wel in Tamri, maar niet in het centrum. Wij verbleven 20 kilometer daarbuiten, wat officieel nog wel tot de dorpsgrenzen behoorde. Die twintig kilometer was 1,5 uur rijden vanaf het centrum over zandwegen en paadjes langs steile afgronden. Anderhalf uur verwijderd van winkels, elektriciteit én van stromend water. Middenin de Berberse bergen, waar niets anders te vinden was dan tientallen huisjes, een groot stuwmeer en een in aanbouw zijnde schooltje.

We verbleven bij een gastgezin in huis. Er was geen toilet. Er was geen douche. Er waren geen bedden. En er was ons niet verteld dat het handig zou zijn als je een luchtbed mee zou nemen. Dat werd slapen op de grond. Met z’n achten naast elkaar. En elke dag aten we hetzelfde eten. We dronken niets anders dan water. Je douchte buiten in het meer. Je nummers één en twee deed je ook buiten, net buiten het zicht van anderen.

Dat was nog tot daar aan toe, áls ik daarnaast leuk werk deed overdag. Ik weet van tevoren niet helemaal wat ik dacht toen ik las dat ik een schooltje ging bouwen. Ik en iets met een zaag doen? Ik wist toen niet eens wat een inbussleutel was. Maar dat was ook niet nodig. We gingen namelijk niets bouwen. Dat wordt namelijk vrij lastig als je geen stenen hebt. En dat is dus wat we uiteindelijk bleken te gaan doen: wij gingen die zelf maken. Handmatig. Met de hand cement produceren, met de hand cement in een mal doen en met de hand de mal omdraaien en zorgen dat je cement in de juiste vorm eruit kwam. En dat honderden keren. Drie weken lang. En mijn reisgezelschap bestond uit een man en zeven vrouwen. Je begrijpt, dat schoot lekker op.

Het klinkt verschrikkelijk. Dat was het ook. Geloof mij, ik heb echt spijt als haren op m’n hoofd gehad. Het is bijna een wonder dat ik nog haar had. Heimwee. Niet normaal kunnen douchen, maar je wassen in een meertje met stilstaand water (over het algemeen geen goed nieuws). Je behoefte doen in de buitenlucht, omgeven door de uitgedroogde uitwerpselen van de huisdieren en je huisgenoten.’s Avonds, voor het slapen gaan, met z’n allen naar buiten om nog een laatste keer te plassen. In een kring, want dan kon iedereen in de gaten houden of er geen enge dieren op ons af kwamen. Alleen maar oud brood eten en tajines zonder enige kruiden. En geen oog dicht doen vanwege de hitte, de vele zwerfdieren en het feit dat ik tussen acht anderen op de grond lag.

De eerste dagen wilde ik ontzettend graag naar huis. Leuk hoor, dat vrijwilligerswerk doen. Maar op een gegeven moment ga je er aan wennen. Die stenen produceren heb ik de hele tijd vreselijk gevonden. Het was lichamelijk gewoon echt zwaar. En redde ik hier nou de mensheid mee? Ik sprong elke dag een gat in de lucht als we weer terug naar ons huis liepen. Maar dat back to basics gaan, dat was op een gegeven moment zo erg niet meer. Je raakt al je gene kwijt, je leert jezelf te vermaken met helemaal niets en – hoe cliché het ook klinkt – je leert jezelf echt kennen. Genoeg tijd om na te denken namelijk. Ik leerde Nederland en de bijbehorende luxe weer te waarderen. De broodjes pindakaas. Gewoon een glas cola pakken wanneer ik er zin in heb. En warm douchen zonder bang te zijn dat er wormpjes onder mijn huid zouden gaan zitten. Priceless.

Zou ik het ooit weer doen? Nee. Nooit. Deze ene ervaring met mijn stenen heeft mijn vrijwillgerswerk-drive voorgoed verpest geloof ik. Maar leerzaam was het wel, en dat is eigenlijk het belangrijkste wat telt. Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat mijn wanderlust nog meer werd aangewakkerd.

Heb jij ooit vrijwilligerswerk gedaan in het buitenland? Hoe was jouw ervaring?

Over de auteur

Chantal Schram – Oprichter en blogger Reisdoc.nl


Hi, ik ben Chantal en de oprichter van Reisdoc.nl. Mijn eerste verre reis was in 2008 en sindsdien pak ik elke kans om weer iets anders van de wereld te zien. Al sinds 2011 deel ik hier mijn beste reis- en bespaartips. Mijn doel? Zorgen dat je altijd waar voor je reisgeld krijgt! Lees meer ⇒

Deel dit artikel

.

Gratis ebook

24 Comments

  1. Bij vrijwilligerswerk denk ik altijd dat je met onze goede opleiding daar iets extra’s bij kunt dragen. Maar als je ‘dom’ productiewerk moet doen… :-( Met de kosten van je vliegticket hadden ze binnen de gemeenschap meer steentjes gebouwd gekregen. Toch een bijzondere ervaring, enig idee wat er van het schooltje is geworden?

    1. Ja, achteraf denk ik er ook zo over! Na ons is er een andere groep gekomen die ‘onze’ stenen heeft gebruikt om een klaslokaal te bouwen. Ik weet dat de school ook echt in gebruik is genomen, maar hoe het er vandaag de dag bij staat… Geen idee, helaas!

  2. Wow Chantal, wat een heftige ervaring zo! Lijkt me vreselijk! Maar ja elke ervaring is er uiteindelijk een waar je wat van leert. Mijn eerste ervaring als vrijwilliger was gelukkig een stuk positiever maar ook minder ver weg in Engeland. Dat scheelt al natuurlijk. Ik ging twee weken werken in een verzorgingstehuis waar mensen met een handicap op vakantie kwamen. Het was heel internationaal, ik was de enige Nederlander en de eerste twee dagen wilde ik ook naar huis, maar al snel vond ik het geweldig! Ik weet niet wat ik in jouw geval had gedaan… Hard wegrennen was natuurlijk ook geen optie….:)

    1. Haha nou ik denk dat ik ook echt pech had. Het was echt heftig, maar aan de andere kant heb ik er ook weer zoveel van geleerd! En er zijn zó veel andere plekken waar je vrijwilligerswerk kunt doen en zó veel andere focuspunten… Ik zou je alleen deze specifieke vorm niet aanraden ;-)

  3. Ik heb afgelopen jaar voor het eerst vrijwilligerswerk gedaan, in het buitenland. In Zuid Afrika! Yay! Eerst 3 weken een groepsreis van Johannesburg naar Kaapstad en daarna twee weken vrijwilligerswerk op een Big 5 reservaat in de buurt van Port Elizabeth.

    Het was echt super gaaf, maar totaal niet wat ik verwacht had. We hadden enorm veel vrije tijd en deden eigenlijk alleen maar leuke dingen. Ons vrijwilligerswerk bestond namelijk uit het monitoren van de dieren in het reservaat, wat resulteerde in gamedrives. Dagenlang. Ik kan geen landrover meer zien, haha ;)

    Ik had verwacht dat we ook andere dingen zouden doen in het reservaat, wat precies weet ik niet.. Maar nu heb ik eigenlijk alleen safari tochten gedaan.. Ohja, 2 ochtenden hebben we gewerkt aan de groenvoorziening in het park.

    Maar, mij hoor je niet klagen! Zuid Afrika.. Ohh..

  4. Aaah arme jij! Snap je helemaal, denk dat ik het ook verschrikkelijk had gevonden daar. En inderdaad, bijna een wonder dat je toch nog verder op reis bent gegaan :)

    Ik heb vrijwilligerswerk in Cambodja (waar ik voor de 2e keer naartoe ging) gedaan en heb daar een paar weken in een bed vol bedbugs geslapen. Uiteraard wist ik dat niet. Snapte maar niet dat ik ondanks de klamboe en de liters anti-muggenspul toch onder de bulten zat…. Bij thuiskomst kwam ik er pas achter wat het was en heb nu een allergie voor bedbugs te pakken. Jeej!

  5. Jemig wat een verhaal; dat is afzien zeg. Ontzettend goed dat je wel hebt doorgezet en het toch maar gedaan hebt; petje af!

  6. Jeetje dat klinkt echt helemaal niet leuk. Ik moet zeggen dat vrijwilligerswerk doen mij nooit zo heeft aangesproken vooral omdat ik altijd het idee heb gehad dat bepaalde organisaties er een slaatje uit slaan. In jouw geval was dit ook echt zo dus. Echt heel erg stom zeg. Gelukkig dat je er nog op een positieve manier aan terugdenkt, hoewel ik me kan voorstellen dat je dolgraag naar huis had gewild. Ik geloof dat ik het zelfs gedaan zou hebben, fuck die school! Hahaha! Anyway, je hebt toch doorgezet. Serieus… petje af. Zeker in die omstandigheden.

  7. Blijkbaar is het dus echt belangrijk om je te verdiepen in de organisatie. Ik heb via de PABO les gegeven in Kenia. We werden goed begeleid, onze veiligheid stond voorop en heb echt veel plezier gehad. Ik had me ook niet zo verdiept in de ervaringen van anderen en heb dus geluk gehad. Met jouw verhaal kan je in ieder geval anderen stimuleren om zich goed te verdiepen in de organisatie, het werk en de ervaringen van anderen. Mooi geschreven!

    1. Dankjewel! En inderdaad, verdiepen is bij vrijwilligerswerk doen echt nodig. Ook omdat – zoals hierboven door Nancy al werd aangegeven – er zoveel organisaties zijn die er een slaatje uit willen slaan. Superfijn om te horen dat jij wel een goede ervaring hebt!

  8. Ohh wat heftig zeg, en wat jammer dat je niet goed geïnformeerd was voor aankomst! Mijn ervaringen zijn gelukkig gewoon goed, maar kan me voorstellen dat dit een enorme domper is geweest!

  9. Mijn ervaring met vrijwilligerswerk was heel wat beter. Engelse les geven aan Thaise kindjes! We schrokken daar wel echt van het niveau Engels van de lerares Engels daar.

  10. Wat ontzettend balen dat het zo tegenviel zeg! Via welke organisatie heb je dit gedaan? Wel slecht dat je zo ‘verkeerd’ bent ingelicht.
    Vind het toch heel dapper van je dat je dit op 20-jarige leeftijfd hebt gedaan en hebt doorgezet! En wie weet, kom je in de toekomst een mooi vrijwilligersproject tegen waar je wel weer voor enthousiasme aan wil beginnen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.